ความจริงในความฝัน-สิ่งที่อยู่ต่อจากความเป็นจริง(1)

2009/Sep/03

.....ฉันตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงียหลังจากที่เหนื่อยล้ากับงานและไม่ได้นอนมาเป็นเวลา 2 วันเต็มๆ เหลือบดูนาฬิกาที่ตั้งอยู่ข้างเตียงบอกเวลาว่าตอนนี้เทียงแล้ว นี่ฉันหลับไปมากกว่า 12 ชั่วโมงเชียวเรอะ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไรเพราะว่าเล่นไม่นอนมาตั้ง 2 วันนี่ ฉันสะบัดตัวออกจากจากผ้าห่มที่แสนอุ่นและลุกขึ้นจากเตียงที่แสนนุ่ม เปิดหน้าต่างออกเพื่อรับลมจากภายนอก บรรยากาศข้างนอกเงียบสงบจนน่าประหลาดใจ ท้องฟ้าโปร่งไม่มีเค้าของเมฆฝนเลยแม้ว่านี่จะเป็นหน้าฝนก็ตามที แสงอาทิตย์อ่อนๆสาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนของฉันทำให้รู้สึกถึงการมีชีวิตในวันใหม่ที่แสนสบายของสาวโสดคนนี้ได้

.....ฉันเดินออกมาจากห้องเปิดตู้เย็นในห้องครัวเพื่อที่จะหาอะไรรองท้องสักหน่อยก่อนที่จะออกไปหาอะไรทานนอกบ้านในมื้อเที่ยงนี้ แม้ว่าวันนี้จะดูสงบและสดใสแต่ดูจากสภาพบรรยากาศแล้วไม่ค่อยเหมือนตอนเที่ยงสักเท่าไหร่ แดดอ่อนๆและบรรยากาศที่เงียบสงบนี้เหมือนกับเพิ่งจะ 7 โมงเช้าเท่านั้นเอง มิน่าล่ะฉันถึงได้นอนหลับไม่รู้เรื่องจนถึงป่านนี้

"ฮิฮิ"...ฉันหัวเราะกับตัวเองเบาๆพร้อมกับยกแก้วนมที่เพิ่งรินออกมาจากขวดซดรวดเดียวหมด

.....ฉันตั้งใจว่าจะไปหาข้าวเที่ยงทานที่ตลาดหน้าหมู่บ้าน ที่นั้นมีร้านอาหารหลายร้านให้เลือกและฉันก็หวังว่าจะได้ทานของอร่อยๆรับวันใหม่ที่แสนสดใสนี้ ระหว่างที่ฉันกำลังแต่งตัวอยู่บรรยากาศข้างนอกก็ยังคงเงียบสงบไร้สิ่งใดรบกวน ไม่มีแม้เสียงหมาเห่าหรือเสียงรถขายของมากวนใจ วันนี้ฉันตั้งใจว่าจะพักผ่อนให้หายเหนื่อยจริงๆสักวัน ฉันเดินออกมาคอยรถหน้าบ้านเพื่อออกไปตลาด บ้านฉันอยู่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่อยู่ลึกจากถนนใหญ่ประมาณ 3-4 กิโลเมตร การจะออกจากหมู่บ้านเพื่อไปตลาดแต่ละทีหากไม่มีรถส่วนตัวก็ต้องอาศัยโดยสารรถมอเตอร์ไซด์หรือรถสองแถวประจำหมู่บ้านซึ่งมีวิ่งบริการตลอด 24 ชั่วโมง แต่ในตอนนี้ฉันยืนรออยู่หน้าบ้านตัวเองมาได้สักครึ่งชั่วโมงแล้วยังไม่มีรถสองแถวหรือมอเตอร์ไซด์รับจ้างผ่านมาเลยสักคัน ที่น่าแปลกกว่านั้นคือไม่มีแม้รถส่วนตัวหรือผู้คนเดินผ่านไปมาเลยสักคนเดียว

.....ฉันตัดสินใจเดินไปเรื่อยๆหวังว่าจะเจอรถมอเตอร์ไซด์รับจ้างผ่านมาสักคัน เดินมาเรื่อยๆจนเริ่มสงสัยว่าทำไมหมู่บ้านเราวันนี้ถึงได้เงียบจนผิดปกติแบบนี้ ไม่มีรถผ่าน ไม่มีผู้คน ไม่แม้กระทั่งเสียงนกร้อง นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทุกคนหายไปไหนหมด ฉันเริ่มวิ่ง วิ่ง วิ่งไปเรื่อยๆฉันไม่ได้วิ่งเพื่อไปที่ตลาดอย่างที่ตั้งใจไว้ในทีแรก ฉันวิ่งเพื่อจะหาใครสักคน ใครก็ได้ คนที่รักก็ได้ คนที่เกลียดก็ได้ คนแปลกหน้าก็ได้ ออกมาให้ฉันเห็นสักคนทีเถอะ อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียวแบบนี้ อย่าปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวเลย อย่าให้ฉันต้องทุขก์ทรมานแบบนี้เลย ถ้าฉันทำผิดอะไรไปโปรดอภัยให้ฉันด้วย ฉันไม่รู้จริงๆว่าฉันทำให้สิ่งสำคัญหายไป............ฉันขอโทษ

.....ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ .............