2009/Sep/22

คุณสามารถอ่าน fiction ความจริงในความฝัน-สิ่งที่อยู่ต่อจากความเป็นจริง(1) ได้ที่  http://rapinsamanta.exteen.com/20090903/entry

.

.

.

.

.

.....ผมลืมตาตื่นขึ้นด้วยความตกใจจากฝันที่แสนน่ากลัว ผมพยามคิดถึงมัน แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าฝันถึงเรื่องอะไร เหลือบมองนาฬิกาบอกเวลาว่าตอนนี้คือเที่ยงวัน แสดงว่าผมหลับไปนาน 12 ชั่วโมงเลยสินะ ผมนอนต่อด้วยความอ่อนล้าจากการทำงานหนักตลอด 2 วัน 2 คืน แต่ด้วยเสียงเด็กๆและรถยนต์ที่แล่นผ่านหน้าบ้านผมรวมไปถึงแสงแดดที่ส่องเข้ามากระทบตาผมทำให้ผมไม่อาจทนหลับตาอยู่บนเตียงต่อไปได้ ผมสะบัดผ้าห่มที่แสนอึดอัดและลุกขึ้นจากเตียงเดินออกจากห้องมุ่งตรงไปห้องครัวเพื่อต้องการหาอะไรรองท้องสักหน่อย ระหว่างที่เดินอยู่นผมได้ยินเสียงดัง กึก! กึก! มาจากห้องครัว ผมค่อยๆย่องเข้าไปที่ห้องครัวเพื่อดูว่ามีใครอยู่ในนั้น ผมสัเกตุเห็นหญิงสาววัยประมาณ 30 ต้นๆกำลังทำท่าหั่นอะไรสักอย่างอยู่ตรงซิ้งน้ำในครัวบ้านผม

"ใครทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ..." ผมเอยปากถามเธอคนนั้น

.....เธอหันหน้ามาทางผม ใบหน้าของลูกครึ่งฝรั่งและรูปร่างที่ดูสมส่วนของเธอทำให้ผมนึกขึ้นได้ว่าเธอคือภรรยาสุดที่รักของผมนั้นเอง ในมือของเธอถือมีดทำครัวอยู่และดูเหมือนเธอกำลังเตรียมอาหารเที่ยงให้ผมอย่างตั้งอกตั้งใจ

"ตื่นแล้วสินะคะ...หิวรึยังเอ่ย?...รอหน่อยนะใกล้เสร็จแล้ว" เธอเอ่ยถามผมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน จากนั้นก็หันไปเตรียมของสำหรับทำกับข้าวต่อ

"รู้ไหม...ไม่ได้เจอคุณ 2 วันผมคิดถึงคุณมากเลยนะ" ผมพูดพร้อมกับกอดเอวเธอจากด้านหลัง

"อย่ามาพูดดี...สองวันนี้ไม่เห็นโทรมาหาฉันบ้างเลยนะ" เธอพูดกับผมด้วยน้ำเสียงงอนนิดๆ

"แหม...ก็งานมันยุ่งนี่" ผมหอมเข้าไปที่แก้มซ้ายของเธอ พร้อมมองไปที่มือของเธอที่กำลังเตรียมของสำหรับทำกับข้าวอยู่

"แล้วข้าวเที่ยงวันฝีมือภรรยาสุดสวยวันนี้คือะไรจ๊ะ" ผมถามเธอ

".............ฮิฮิ" ไม่มีคำตอบออกมาจากปากของเธอ มีแต่รอยยิ้มมุมปากและเสียงหัวเราะเบาๆหลุดออกมา

"เมื่อคืนตอนคุณเข้ามาที่ห้อง ฉันได้กลิ่นเหล้าลอยเหม็นออกมาจากตัวคุณด้วย" เธอเอ่ยคำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบ

"เมื่อคืนหลังงานเสร็จผมไปดื่มต่อกับเพื่อนนิดหน่อยน่ะ...มีปัญหารึเปล่า...คุณโกรธเรอะ?" ผมถามเธอด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย

"คุณปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวแล้วไปดื่มกับเพื่อนงั้นเรอะ..." คำพูดและท่าทางของเธอดูเปลี่ยนไป ดวงตากลมโตของเธอของเธอจ้องมองผมเหมือนกับจะกินเลือดกินเนื้อผมยังไงยังงั้น

"ผมไปดื่มแปบเดียวก็กลับนะคุณ ไม่มีอะไรจริงๆ" ผมถอยออกห่างจากเธอเพราะเกรงว่าเธอจะไม่พอใจและอาละวาดใส่ผม

"ฉันได้กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงที่ไม่รู้จักมาจากตัวของคุณ...." เธอเดินเข้ามาหาผมอย่างช้าๆ

"เดี่ยวสิ!....ผมไม่ได้มีผู้หญิงอื่นนะ คุณเข้าใจผิดแล้ว เชื่อใจผมสิ อย่าคิดเองเออเองสิจ๊ะที่รัก" ผมพยายามอธิบายให้เธอเข้าใจ

...............เธอนิ่งเงียบไปสักพักก่อนจะพูดกับผมด้วยรอยยิ้มว่า...... "ไม่ได้มีคนอื่นจริงๆสินะ สงสัยฉันจะคิดมากไปเอง"

"อ...อือ" ผมตอบรับคำเธอ

.

.

.

.

.

.

"ไอ้คนตอแหลลลลลลลล!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

.

.

.

.

.

.....เธอตะโกนเสียงดัง ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยว ดวงตาของเธอเหมือนกับดวงตาของสัตว์ร้ายที่จ้องมาที่ผมด้วยความอาฆาต ผมตกใจสุดขีดจนตัวเองล้มลง ผมพยายามลุกขึ้นเพื่อจะวิ่งหนีเธอแต่ขาผมไม่สามารถขยับไปไหนได้ เธอเดินตรงมาที่ผมอย่างช้าๆเหมือนกับรู้ว่าผมไม่สามารถหนีเธอไปไหนได้ ผมมองหน้าเธออีกครั้ง -ยัยนี่ไม่ใช่เมียเรา- ความคิดนี้ผุดขึ้นมาท่ามกลางความหวาดกลัว ผมไม่ได้คิดแบบนั้นเพราะท่าทีที่เปลี่ยนไปของเธอ แต่เธอไม่ใช่เมียผมจริงๆผมยังโสดและยังไม่เคยแต่งงาน เมื่อสองคืนก่อนผมทำงานอยู่ที่บริษัทจนเสร็จในเย็นของวันที่สอง ผมไปดื่มต่อกับเพื่อนร่วมงานและได้เจอกับผู้หญิงคนนึง เราพูดคุยกันอย่างถูกคอ เธอชวนผมไปที่ห้องของเธอและเราก็มีความสัมพันธ์กันในชั่วข้ามคืน ผมกลับบ้านมาถึงตอนตีห้าแล้วผมก็ไม่ได้นอน 12 ชั่วโมงอย่างที่ตัวเองเข้าใจ ตอนเข้ามาในบ้านก็ไม่มีคนอยู่ ผมอยู่ที่บ้านนี้คนเดียวมาปีนึงแล้ว พ่อผมเสียไปตั้งแต่ผมยังเด็ก และแม่ของผมไปอยู่ต่างจังหวัดเพื่อช่วยน้าผมเลี้ยงดูน้องที่ยังเล็ก เตียงที่ผมนอนก็เป็นเตียงเดี่ยว แล้วผมจะมีภรรยาได้ยังไง ยัยนี้เป็นใครเข้ามาใช้ครัวของผมได้ยังไง ที่สำคัญจะมาหึงหวงอะไรผมด้วย.......

"เมื่อคืนพอคุณกลับมา พอฉันรู้ว่าคุณนอกใจ ฉันเสียใจมาก ฉันก็เลย....."

"ก็เลยอะไร......." ผมถามเธอพร้อมกับกังวลเล็กน้อยว่าต้องมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นแน่ๆ

"ก็เลย....ควัก ตับ ไต ไส้ พุง ของคุณออกมาทำกับข้าวเที่ยงวันนี้ไงคะ............ฮิๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ " เธอหัวเราะด้วยน้ำเสียงชวนขนหัวลุก ใบหน้าที่บิดเบี้ยวจ้องมองมาที่ผมด้วยความรื่นรมณ์

"......บ้าน่า......เธอจะทำแบบนั้นได้ไงกัน!!!!!" ผมตะโกนถาม

"ก็..........ลองเปิดเสื้อของคุณออกมาดูสิ" เธอยิ้มด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวอีกครั้ง

ผมรีบปลดกระดุมเสื้อของตัวเองออกเพื่อดูว่าสิ่งที่เธอพูดเป็นจริงรึเปล่า เรื่องบ้าๆแบบนี้จะมีจริงได้ไงกัน คนโดนควักเครื่องในออกมาจะยังมีชีวิตอยู่ได้ยังไงกัน และสิ่งที่ผมเห็นหลังจากก้มมองไปที่ท้องตัวเองก็คือ........

.............................

......................

..............

......

....

.

"ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!"

.

.....ท้องของผมกลายเป็นรูโป๋ ข้างในไม่มีเครื่องในอยู่เลย ผมกรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีด สติผมแทบจะหลุดออกมาจากร่างที่แทบจะไม่เหมือนร่างกายของมนุษย์ร่างนี้ ผมมองเธอด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าของเธอเหมือนจะบอกผมว่าสมน้ำหน้าที่นอกใจฉัน แล้วผมไปนอกใจอะไรคุณตอนไหน ผมไม่เคยรู้จักคุณด้วยซ้ำ ทำไมต้องทำกับผมถึงขนาดนี้ด้วย........

"ไม่เป็นไรหรอกคะ เดี่ยวพอคุณกินเครื่องในของคุณที่ฉันเอามาทำเป็นข้าวเที่ยง มันก็จะจะกลับไปอยู่ในตัวคุณอีกครั้งไงคะ กินให้อิ่มแล้วเราค่อยมาเคียร์กันก็ได้" เธอพูดพร้อมมองผมอย่างสะใจ

"พูดอะไรของเธออยู่ ยังจะมาพูดติดตลกอีก มีเรื่องอะไรให้เคียร์ ถ้าจะมีก็เรื่องที่เธอควักเครื่องในฉันไปนั้นแหละ แล้วเธอเป็นใครกันแน่ รู้จักก็ไม่รู้จัก หน้ารึก็ไม่เคยเห็น......."

ผมไม่เคยเจอหน้าเธอจริงๆเรอะ ผมว่าผมคุ้นหน้าเธอนะ เหมือนเคยเจอกันที่ไหนสักแห่ง ผมค่อยๆคิดว่าเคยเจอเธอที่ไหน ใบหน้านั้นผุดขึ้นมาอีกครั้งใบหน้าของเธอก็คือใบหน้าของผมในความฝันเมื่อคืนนี้ ในฝันผมหรือเธอถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านเงียบสงัดไร้ผู้คน ผมหรือเธอวิ่งไปด้วยความหวาดกลัวว่าจะไม่ได้เจอใครอีกเลย วิ่งไปพร้อมกับขอโทษไม่รู้กี่พันกี่หมื่นกี่ล้านครั้ง เราทำผิดอะไรนะถึงได้ขอโทษมากมายขนาดนั้น.......

"นึกออกแล้วสินะคะว่าฉันเป็นใคร" ใบหน้าบิดเบี้ยวนั้นยื่นเข้ามาใกล้ผม

"....." ผมเงียบไม่ตอบอะไร

"ฮิๆๆๆๆๆๆๆๆ.......ถ้ายังงั้นก็......................................."

-ก็อะไร เธอจะให้ผมจะอะไรอีก แค่นี้ยังไม่สาแก่ใจคุณอีกเรอะ- ผมถามตัวเองในใจ

".............................กินซะ!!" เธอยื่นจานที่มีเครื่องในของผมพร้อมกับหัวเราะด้วยความบ้าคลั่ง
.....ผมไปทำอะไรให้เธอนะ เธอถึงได้ทำกันขนาดนี้ ผมอยากขอโทษเธอจริงๆ ผมขอโทษ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ....................

.

......ขอโทษ ผมขอโทษขนาดนี้แล้ว ให้อภัยผมได้รึยัง

.

.

.

.

.

.

.

มาริจางงงงง~~~~ผมรอที่จะได้เจอเธออยู่น้า~

สุขภาพแข็งแรงครับผม

edit @ 22 Sep 2009 17:32:24 by เซคิกุจิ_ซาแมนต้า

Comment

Comment:

Tweet


เรื่องผีหรอน้อง
#7 by พี่เม (58.64.119.112) At 2009-10-06 23:27,
หรือต้องเรียกว่า หลอนสุดขีด...
#6 by TMASTER (58.147.115.229) At 2009-09-23 18:40,
นี่บล็อกกูนะ มึงเข้าไปเม้นต์ด้วยก็ดีนะ กูเพิ่งอัพเว้ย
#5 by ByTE_NuTTY (61.19.205.252) At 2009-09-23 10:49,
"รักแท้ รักคืออะไร ตับไตไส้พุง !!!"sad smile

สนุกดี มี 2.1 ต่อมั้ย
กูว่าสามารถต่อยอดได้อีกนะ หรือไม่ก็พาคนอ่านไปทำความรู้จักของปูมหลังพี่... เอ้ย! ผู้หญิงคนนี้ก็น่าสนใจ

ลองเขียนมาอีกดิbig smile

ปล. อ่ะโหวตให้ เอาไป 4 กะโหลกHot! Hot! Hot! Hot!
#4 by เทอร์รี่คุง At 2009-09-23 10:33,
หลอนว่ะมึง แต่เนื้อเรื่องสนุกดีว่ะ คิดได้ไงวะ

กูก็มีบล็อกนะ เดี๋ยวกูเข้าไปอัพก่อน ไม่ได้อัพนานล่ะ

แล้วเดี๋ยวกูมาบอกมึงอีกทีก็แล้วกัน

ไปล่ะ บาย ^_^

#3 by ByTE_NuTTY (61.19.205.252) At 2009-09-23 09:36,
หลอนจัง sad smile
#2 by Critical#Zeed At 2009-09-22 17:43,
เข้ามาปาดที่ 1 open-mounthed smile
#1 by worapoj@~@ At 2009-09-22 17:29,