คุณสามารถอ่าน fiction ความจริงในความฝัน-สิ่งที่อยู่ต่อจากความเป็นจริง(1) ได้ที่นี่

คุณสามารถอ่าน fiction ความจริงในความฝัน-สิ่งที่อยู่ต่อจากความเป็นจริง(2) ได้ที่นี่

.

.

.

.

.

. 

....."อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก" เสียงกรีดร้องดังสนั่นไปทั่วห้องนอนสี่เหลี่ยม ผมก้มมองที่ท้องของตัวเอง ปลดกระดุมดูว่าท้องเป็นรูและเครื่องในยังอยู่ครบหรือไม่ ผมเอามือคลำไปรอบท้องของผม.....ทุกอย่างยังคงปกติดี ท้องผมไม่ได้เป็นรูและผมก็อยู่ตัวคนเดียวบนเตียง

"เป็นอะไรไปค่ะคุณ" เสียงผู้หญิงดังมาจากข้างๆหูผม

"เฮ้ย!!!" ผมอุทานด้วยความตกใจที่ได้ยินเสียงผู้หญิงอยู่ในห้องผม

"เป็นอะไรไปค่ะคุณ....นี่ฉันเองไง เกิดอะไรขึ้น" เธอกุมมือผมพร้อมถามผมด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง
ขี้ตาที่เกาะอยู่บนเปลือกตาทำให้ผมมองเห็นเธอไม่ค่อยชัด ผมขยี้ตาและมองหน้าเธออีกครั้งเพื่อจะดูว่าเธอเป็นใคร

"ฮัลโหลๆ" เธอพูดพร้อมเอามือโบกตรงหน้าผม

.....ใบหน้าลูกครึ่งจีน ตาขั้นเดียวที่อยู่ภายใต้แว่นตาของเธอ รูปร่างเล็กผอมบางและผิวขาวของเธอทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าเธอคือภรรยาของผมที่อยู่กินกันมานานกว่า 4 ปี เธอเป็นรุ่นน้องที่ทำงานของผม ผมทำงานเป็นนักออกแบบงานทางด้านกราฟิกคอมพิวเตอร์และสิ่งพิมพ์ส่วนเธอทำอยู่ฝ่ายวางแผนการตลาด เรารู้จักกันเพราะเรื่องงานผมรู้สึกสนใจเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พูดคุยกัน ผมเก็บความรู้สึกไว้ในใจตลอดจนกระทั่งวันนึงผมได้บอกความรู้สึกออกไป เธอตอบตกลงรับความรู้สึกของผม เราคบหากันนาน 6 ปี จนสุดท้ายก็ตัดสินใจใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน เธอเป็นผู้หญิงที่สร้างสิ่งมหัศจรรย์ให้กับชีวิตผมอยู่ตลอดเวลา รอยยิ้มของเธอ เสียงหัวเราะ ท่าทางของเธอที่ร่าเริงอยู่ตลอดเวลาทำให้ผมสบายใจทุกครั้งที่อยู่กับเธอ สำหรับผมแล้วเธอเป็นผู้หญิงที่วิเศษที่สุดเมื่อเทียบกับผมที่เป็นคนที่มีรูปร่างอ้วนและไม่เอาใจใส่ตัวเองเลย ผมรู้สึกขอบคุณเธอจริงๆที่เลือกที่จะใช้ชีวิตร่วมกับผม

"มองฉันทำไมเรอะ...หน้าฉันมีอะไรติดอยู่" เธอเอียงคอถามฉันด้วยความสงสัย

"เปล่า....แค่คิดว่าวันนี้คุณสวยจัง" เธอทำหน้าเขินอายเมื่อได้ยินสิ่งที่ผมพูดออกไป

"บ้า....ว่าแต่คุณละเมออะไรเมื่อตะกี้คะ ร้องเสียงดังเชียว"

"ฝันร้ายน่ะ....." ผมตอบเธอ

"เอ้า...แล้วฝันว่าอะไรล่ะ" เธอถามผมด้วยท่าทางซุกซนที่เธอทำเป็นประจำ

"ฝันไร้สาระน่ะ....ฝันว่าถูกผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้มาควักเครื่องในผมไปทำกับข้าวเที่ยง"

"ห๊าา....ฝันน่ากลัวจัง ไม่ใช่ว่าไปทำผู้หญิงที่ไหนเสียใจแล้วกลัวความผิดจนเก็บไปฝันหรอกนะ นอกใจฉันรึเปล่าเนี่ย" เธอพูดกับผมแบบที่เล่นทีจริง

"ผมจะไปนอกใจคุณทำไมกันละ" ผมลูบหัวเธอหลังพูดจนประโยค
ใช่แล้วผมไม่มีทางทำให้ผู้หญิงดีๆแบบนี้ต้องเสียใจเด็ดขาด เธอเป็นสิ่งสำคัญสิ่งเดียวสำหรับผมในตอนนี้ ผมจะไม่ยอมเสียเธอไปเพราะความผิดผมแน่นอน ผมเหลือบสายตาไปที่นาฬิกาที่ตั้งอยู่ข้างเตียงเพื่อดูเวลา

"โห...เที่ยงแล้วเรอะเนี่ย" ผมเอ่ยพร้อมกับบิดขี้เกียจ

"ก็คุณไม่ได้นอนมาตั้ง 2 วันนี่ เลยหลับไปตั้ง 12 ชั่วโมง" เธอยื่นหน้ามาใกล้ๆผม

"12 ชั่วโมงเชียว" ผมพูดกับเธอ

"แหยะ....ปากเหม็นอะ เมื่อคืนกินเหล้ามาด้วยเรอะ" เธอทำหน้าบูดใส่ผม

"นิดหน่อยน่ะ เสร็จงานแล้วไปต่อกับเพื่อนที่ออฟฟิท"

"แผนกคุณนี่ทำงานไม่เป็นเวลาจริงเลยนะ"

"แหมๆใครจะเหมือนพวกคุณล่ะ ทำงานตรงเวลา เลิกงานก็กลับบ้าน"

"อย่างน้อยๆก็น่าจะโทรมาบ้าง" เธอพูดพร้อมกับตีหน้าเศร้า

"คิดถึงผมไหม" ผมแหย่เธอเพื่อหวังให้เธออารมณ์ดีขึ้น

"พอๆ...ไปเลย ไปแปรงฟันแล้วไปกินข้าวได้แล้ว ปากเหม็นมากนะคุณ" เธอยกหมอนข้างมาฝาดผม ผมดีใจที่เห็นเธอร่าเริงเหมือนปกติ

.....ผมเดินเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าแปรงฟันตามที่เธอบอก ผมรู้สึกโล่งใจที่ทุกอย่างที่อยู่ในฝันยังคงเป็นแค่ฝัน มันคงไม่มีทางเกิดขึ้นแน่ๆ ผมไม่มีวันจะให้เธอเสียใจเพราะรู้ว่าผมไปมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงเหมือนที่ทำในฝันแน่

หลังจากที่ผมเช็ดหน้าเช็ดตาเรียบร้อยก็เดินออกตรงไปที่ห้องครัวเพื่อจะไปทานข้าวเที่ยงที่ภรรยาแสนน่ารักทำไว้ให้ เมื่อผมเดินมาถึงห้องครัวสิ่งที่ผมเห็นอยู่บนโต๊ะก็คือ......

.

.

.

"นี่มันอะไรกัน" ผมลำพึงกับตัวเอง

.....ศีรษะของหญิงสาวลูกครึ่งฝรั่งวางอยู่กลางโต๊ะอาหารในห้องครัวผม ใช่แล้วใบหน้านั้นคือใบหน้าของหญิงที่ควักเครื่องในผมไปทำอาหารในฝันนั่นเอง
ผมสับสนไปหมด มีคนร้ายเข้ามาในบ้านผมเรอะ หรือนี่ผมยังอยู่ในความฝันอีก หรือว่านี่คือความเป็นจริงที่ต้องเผจิญกันแน่ ผมรีบมองหาภรรยาของผมด้วยความเป็นห่วงว่าเธอจะได้รับอันตราย

"........หาอะไรอยู่เรอะค่ะคุณ" เสียงภรรยาผมดังมาจากข้างหลัง

"คุณเป็นอะไรไหม ผมเป็นห่วงคุณแทบแย่" ผมรีบหันไปหาเธอ แต่ก็ต้องสะดุดกับภาพที่เห็นเบื่องหน้า

"ไม่ได้เป็นอะไรนี่ค่ะ" เธอยิ้มด้วยใบหน้าที่คุ้นเคย ใบหน้าที่ผมเคยชื่นชอบ แต่ตอนนี้ผมกลับหวาดกลัวไปใบหน้านั้น มือข้างขวาของเธอถือมีดทำครัวที่มีเลือดสีแดงฉานติดอยู่ มือซ้ายหิ้วไส้มนุษย์ที่ยังมีเลือดหยดอยู่ตลอดเวลา เธอจ้องมองผมแล้วพูดว่า....

"ผู้หญิงคนนี้มาหาคุณเมื่อคืนก่อนคุณกลับ เธอบอกว่าเป็นคู่นอนของคุณ" เธอกล่าวกับผม

"บ....บ้ารึเปล่า ผมจะไปมีเมียอีกคนได้ยังไง" ผมปฏิเสธเธอด้วยเสียงที่สั่นเพราะความกลัว

"งั้นรูปพวกนี้คืออะไร" เธอควักรูปในกระเป๋าเสื้อของเธอออกมาแล้วโยนให้ผม มันเป็นรูปของผมกับผู้หญิงคนนั้นหลับนอนด้วยกัน

"ไม่ใช่นะ คุณเชื่อผมสิ ล....แล้วที่คุณทำแบบนี้มันผมกฎหมายนะ พอเถอะวางมีดลงซะ...." ผมอ้อนวอนเธอ

"อย่ามาโกหก!!!!!!!!!" เธอตะคอกผมด้วยเสียงที่ดังสนั่นจนผมตกใจล้มลง

.....ไม่เหลือภรรยาที่แสนน่ารัก อ่อนโยนและร่าเริงคนเดิมอีกแล้ว ตรงหน้าผมมีแต่ฆาตกรที่แสนโหดเหี้ยมที่ไม่มีความปราณีใดๆเหลืออยู่อีกเลย ผมพลาดตอนไหนนะ ผมไม่คิดเลยว่ายัยฝรั่งนั้นจะถ่ายรูปผมไว้แล้วมาแทงข้างหลังผมแบบนี้ สมน้ำหน้าหล่อนอยากลนหาที่เอง แต่จะว่าเขาก็ไม่ได้ ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะมีชะตากรรมยังไงต่อ ใช่แล้วผมต้องขอโทษเธอ แล้วเธอจะต้องให้อภัยผมเพราะเห็นแก่ช่วงเวลาที่ผ่านมา แล้วเราก็จะจัดการเรื่องนี้ได้จากนั้นเราค่อยหาทางกำจัดซากศพของยัยฝรั่งนี่ทิ้งไปซะ.

.

.

.

"ผมขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษฯลฯ "

.

.

.

".....รู้สึกผิดขนาดนั้นเชี่ยวเรอะที่รัก" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ค....ครับ.....ผมรู้สึกสำนึกผิดจากใจจริงๆครับ ผมจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วครับ" ผมตัวสั่น

"งั้นก็กินซะ" เธอพูดอีกครั้ง

.....ผมเงยหน้ามองเธอ ใบหน้าแสยะยิ้มของเธอช้างหน้ารังเกียจนัก ทำไมเธอถึงได้น่ารังเกียจขนาดนี้นะ เหมือนกับนางมารร้ายในหนังจีนกำลังภายในที่กำลังคิดแผนชั่วร้ายยังไงยังงั้น

"เอ้า!...กินให้หมด" เธอโยนไส้ในมือเธอลงมาตรงหน้าผม ยัยบ้าเอ้ย....นี่มันโรคจิตชัดๆ ทำไมต้องทำกันขนาดนี้ด้วย ผมแค่นอกกายชั่วครั้งชั่วคราว แล้วทำไมต้องให้ทำอะไรแบบนี้ด้วยวะ

"ไม่กินงั้นเรอะ!!!!!" เธอตะคอกผมอีกครั้ง

"กินครับ..." ผมตอบรับไปด้วยความหวาดกลัว มือของผมหยิบไส้เส้นนั้นด้วยความรู้สึกขยะแขยง กลิ่นคาวเลือดปนกับกลิ่นน้ำเหลืองชวนให้สะอิดสะเอียน สัมผัสลื่นๆที่มือทำเอาผมอยากจะสะบัดมันทิ้งไปไวๆ แต่ถ้าไม่กินไส้เส้นนี้ให้หมดไม่รู้ว่าเธอจะเอาไส้ผมไปกินแทนรึเปล่า ดูๆไปแล้วมันก็ไม่ได้ยาวอะไรมากเคยได้ยินว่าไส้คนมันยาวได้เป็นสิบเมตร แต่นี่คงตัดมาได้แค่ส่วนนึงเท่านั้น เอาวะ...เป็นไงเป็นกัน กลั่นใจกินแปบเดียวก็คงหมด ไส้หมูไส้วัวยังกินได้ ประสาอะไรกับไส้คน

.....ผมยกมันขึ้นมาตรงหน้า จ้องมันสักพักก่อนที่จะกัดมันลงไป สัมผัสแรกเมื่อแตะลิ้นมันทำให้ผมรู้สึกสะอิดสะเอียน กลิ่นของมันเหม็นคาวจนผมต้องคายออกมา ผมอาเจียจนน้ำมูกน้ำตาไหลออกมา ผมพยายามเงยหน้าจ้องมองเธอเพื่อขอความเห็นใจ

"ฮิๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" เธอหัวเราะด้วยความสะใจ ป่วยการที่จะขอความเมตตาจากเธอ ผมหยิบไส้เส้นนั้นขึ้นมาอีกครั้ง กัดมันลงมา หลับตา กลั่นหายใจ กลิ่นและสัมผัสของมันอยู่ภายในปากของผม น่าขยะแขยง ผมคิดอยู่ระหว่างกลืนกินไส้เส้นนั้น ผมร่ำไห้ในความผิดที่ได้กระทำหากย้อนเวลาได้ผมจะไม่ทำมันเด็ดขาด ผมไม่คิดว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้

"ดี กินเข้าไป มันเป็นส่วนหนึ่งของคู่นอนคุณนี่ ไม่รังเกียจมันใช่ไหม ฮิๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" ยัยโรคจิตจะหัวเราะไปถึงไหนกัน คอยดูเถอะฉันไม่ยอมเธอแบบนี้ตลอดไปหรอก เศษเล็กๆชิ้นสุดท้ายของลำไส้เส้นนั้นไหลผ่านลำคอผมไปอย่างช้าๆ ความรู้สึกสะอิดสะเอียนไม่ได้หายไปเลยแม้แต่น้อย กลิ่นค้างเลือดผสมกับกลิ่นน้ำดีทำเอาผมจะอาเจียนออกมาอีกครั้ง หวังว่าสิ่งที่ผมทำไปจะช่วยให้ผมพ้นจากวิกฤติครั้งนี้ได้

"เอาละ....ทีนี้ตอบคำถามฉันข้อนึงซิ" เธอถามพร้อมเอามีดทำครัวจอที่คอหอยผม

"ครับ...ถามมาเลย" ผมตอบพร้อมกลืนน้ำลาย ให้ตายสิกลิ่นเหม็นเน่ายังติดอยู่ในปากผมอยู่เลย

"ปากเหม็นจังนะคุณ" เธอแสยะยิ้ม

"แหะๆ" ผมหัวเราะเบาๆ

"มีเรื่องอะไรปิดบังฉันอีกไหม"

"ไม่มี"
...........
......
....
..
.

......มีดทำครัวของเธอกระซวกไปที่คอหอยผม เธอบิดมันแล้วดึงมันออกอย่างแรง ผมทรุดตัวจ้องมองที่พื้น เลือดสีแดงไหลนองพื้นเหมือนกับท่อปะปาแตก ผมน่าจะตอบถูกใจเธอแล้วไม่ใช่เรอะ แล้วจะฆ่าผมทำไมกันอีก
............เธอโยนรูปของผมกับคู่นอนอีกหลายคู่ ที่แท้เธอรู้เรื่องที่ผมเที่ยวไปมีอะไรกับผู้หญิงไปทั่วแล้วนี่เอง มิน่าถึงได้ทำกับผมขนาดนี้

"ผม......ไม่เคย......อยาก....น.....นอกใจ...ค.....คุณนะ" เสียงผมเริ่มขาดๆหายๆ คำพูดไม่ออกมาดังใจคิด สติของผมเริ่มขาดหาย
เธอมองผมด้วยสายตาเหยีดหยามพร้อมกับพูดกับผมว่า "โกหก........." คุณไม่เชื่อผมสินะ นั้นสิใครจะไปเชื่อก็หลักฐานมันเต็มสองตาแบบนั้น ผมขอโทษจริงๆ.........

.

.

.

.

.

.

มาริจางงงง~เป็นสาวแว่นสึดยอดดดดดดดดด~

สุขภาพแข็งแรงครับผม

อยากหลับตา - Peach band