คุณสามารถอ่าน fiction ความจริงในความฝัน-สิ่งที่อยู่ต่อจากความเป็นจริง (1) ได้ที่นี่

คุณสามารถอ่าน fiction ความจริงในความฝัน-สิ่งที่อยู่ต่อจากความเป็นจริง (2) ได้ที่นี่

คุณสามารถอ่าน fiction ความจริงในความฝัน-สิ่งที่อยู่ต่อจากความเป็นจริง (3) ได้ที่นี่

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

. 

..............."ยามเมื่อฉันฝันเห็นผีเสือ....ผีเสื้อตัวนั้นก็คือฉันเอง"....................

.

.

.

.

.

.....นั่นเป็นคำผู้ของใครสักคนที่เป็นบุคคลสำคัญของจีนโบราณ เป็นประโยคสั้นๆที่ติดตรึงอยู่ในความคิดฉันตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ยิน มันทำให้ฉันไม่แน่ใจกับสิ่งที่เป็น กับสิ่งที่พบเจอ กับผู้คนที่พานพบ และกับสัมผัสทุกสัมผัสที่ผ่านเข้ามาที่ตัวฉัน จนบางครั้งฉันก็ไม่อาจแยกออกได้ว่าอะไรคือความจริงอะไรคือความฝัน..........

.

.

.

.

.

.

........กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง...........เสียงสัญญาณหมดคาบเรียนที่ 4 ดังขึ้นบอกว่าเวลาที่นักเรียนทุกคนจะได้พักเที่ยงมาถึงแล้ว ฉันลืมตาตื่นขึ้นกลางห้องเรียนที่แสนจะวุ่นวาย เบื้องหน้าของฉันคือเหล่าเพื่อนร่วมชั้นที่กำลังเก็บของลงกระเป๋าเพื่อเตรียมตัวพักเที่ยงและอาจารย์สอนวิชาสังคมศึกษาที่กำลังพูดเตือนนักเรียนในชั้นเรียนอยู่

"เอาๆเงียบๆหน่อย...วันนี้พอแค่นี้ก่อนอย่าลืมทบทวนเรื่องที่เรียนวันนี้ล่ะ อาทิตย์หน้ามีสอบเก็บคะแนน"

เสียงโหร้องของนักเรียนทั้งห้องดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงเหมือนจะบอกอาจารย์ผู้สอนว่าไม่อยากให้มีการสอบในอาทิตย์หน้า แต่ไม่มีการตอบรับจากอาจารย์ผู้สอนแม้แต่น้อยทำให้ทุกคนเริ่มส่งเสียงจอแจพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องที่เรียนในคาบเรียนและแสดงถึงความวิตกกังวลในการสอบที่จะมาถึงในเร็ววัน แต่ฉันกลับไม่คิดว่านั่นเป็นปัญหาใหญ่สำหรับฉันเลย แม้ว่าในคาบที่เพิ่งผ่านมาฉันจะ แอบหลับไปเกือบทั้งคาบก็ตามที แต่ถ้าทบทวนบทเรียนเป็นประจำเรื่องการทดสอบเก็บคะแนนก็ไม่น่าจะเป็นอุปสรรค์ในการเรียนสักเท่าไหร่

"เธอๆ" เสียงของเด็กผู้หญิงวัยเดียวกับฉันทักขึ้นมาจากทางด้านหลัง

"เรียกฉันเหรอ...." ฉันหันไปถามเธอเพื่อความแน่ใจ

"แหม...เด็กเรียนอย่างเธอก็แอบหลับในห้องเรียนเป็นเหมือนกันเรอะจ๊ะ..." เด็กสาวหน้าตาน่ารักที่เข้ามาทักฉันคนนี้ชื่อ วรินทร์ เพื่อนๆในห้องเรียกเธอสั้นๆว่า ริน เธอเป็นหัวหน้าห้องของพวกเรา ในสายตาของเพื่อนๆดูเหมือนฉันจะถูกมองว่าเป็นเด็กเรียนแต่อันที่จริงแล้วฉันไม่ได้สนใจการเรียนอย่างเป็นจริงเป็นจังสักเท่าไหร่เลย อาจเป็นเพราะฉันเป็นเด็กผู้หญิงใส่แว่นแล้วมักจะนั่งอ่านหนังสืออยู่คนเดียวเป็นประจำเลยทำให้คนอื่นเข้าใจผิดว่าฉันเป็นเด็กเรียนก็เป็นได้

"นิดหน่อยน่ะ...พอดีไม่ได้นอนเต็มอิ่มมา 2 คืนแล้ว"

"แล้วไปทำอะไรมาเรอะ ไม่ได้หลับไม่ได้นอน" เธอเอ่ยถามฉันอีกครั้งด้วยอาการสงสัยใคร่รู้

"ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน" ฉันตอบเธอเสียงแข็งพร้อมกับจ้องเธอเพื่อเตือนว่าอย่ามายุ่งกับเรื่องของฉันให้มากนักเพราะฉันไม่ชอบให้ใครมาจุ่นจ้านเรื่องส่วนตัวสักเท่าไหร่

"อะ.....เปล่าจ๊ะ....แค่อยากถามว่าเมื่อไหร่กลุ่มเธอจะส่งรายงานวิชาวิทยาศาสตร์สักทีน่ะ ฉันต้องรวบรวมส่งให้อาจารย์แล้ว" เธอบอกจุดประสงค์ที่มาคุยกับฉัน

"ใกล้เสร็จแล้ว...เดี่ยวพรุ่งนี้เอามาส่งละกัน"

.....รายงานวิชาวิทยาศาสตร์ที่เธอว่านั้นเป็นงานที่รวมกลุ่มกัน 2-3 คน ซึ่งอาจารย์จะให้กำหนดหัวข้อในการค้นคว้ากันเอง โดยกลุ่มของฉันกำหนดหัวข้อค้นคว้าเรื่องระบบทางเดินอาหารของมนุษย์ ดูจากหัวข้อแล้วไม่น่าจะเป็นรายงานที่ยากสักเท่าไหร่ แต่เนื่องจากเพื่อนร่วมกลุ่มของฉันไม่ได้มาโรงเรียนได้ 3 วันแล้ว รายงานจึงยังไม่คืบหน้าไปถึงไหนสักที สงสัยงานนี้ฉันคงต้องรับเหมาทำคนเดียวอีกตามเคย........

.

.

.

.

.

มาริจางงงงงงใส่แว่น~~~ฝันโค๊ตๆ