fiction

2007/Mar/25

......สวัสดีครับทุกๆท่าน ยินดีต้อนรับเข้าสู่บล๊อกอันแสนวิเศษของผมอีกครั้งนึงนะครับครั้งนี้มาอัฟเรื่องที่แต่งดองไว้นานแล้ว จะว่าเป็นฟิคชั่นก็ได้จะว่าไม่ใช่ก็ได้มันเป็นเรื่องราวยาวเยียดเรื่องหนึ่งที่แต่งไว้ตั้งแต่สมัย ม.2 จนตอนนี้จบปี 2 แล้วยังไม่เป็นรูปเป็นร่างให้ใครๆได้อ่านกันเลย แต่เดิมผมตั้งใจจะให้มันออกมาเป็นรูปแบบของการ์ตูนแต่ดูท่าจะไม่ไหวเพราะเนื้อเรื่องมันเลยเถิดไปไกลกว่าจะจบคงตายก่อนบวกกับฝีมือไม่ถึงขั้นเลยต้องรอกันต่อไป (ขี้เกียจ)

......เอามาอัฟในครั้งนี้ผมลองเปลี่ยนรูปแบบให้เป็นเหมือนเทพนิยายซึ่งจะเล่าเรื่องตั้งแต่ต้นกำเนิดจบถึงตอนจบตามลำดับซึ่งต่างกับตอนผมทำเป็นการ์ตูนคือเล่าเรื่องตอนช่วงท้ายอย่างเดียวแล้วค่อยเล่าย้อมมาเล็กน้อยถึงต้นกำเนิด ซึ่งทำแบบนั้นคงจะงงกันยกใหญ่ถ้ามาเขียนเป็นตัวหนังสือ (รวมถึงคนแต่งจะงงเองด้วย) ผมคิดว่าเล่าตามเนื้อเรื่องเป็นลำดับน่าจะสร้างความสนุกให้กับคนอ่านมากกว่า

......ความจริงลงก็เสี่ยวๆเหมือนกันเพราะเคยแต่งฟิคเวียนกับน้องสาวตอนทำบล๊อกใหม่ๆ เราแต่บงก็อยากให้คนอ่านแต่คนอ่านน้อยเหลือเกินเลยกลัวจะเป็นแบบนั้นอีก (ฟิคเวียนยังไม่เลิกนะ แต่ยังคิดไม่ออกว่าจะต่อยังไง) แต่ผมคงไม่คาดหวังอะไรมากกับเรื่องนี้เพราะว่าเนื้อหาก็ไม่ได้ดีหรือแปลกใหม่อะไรมาก แถมภาษาก็ไม่ค่อยจะเก่งสักเท่าไหร่กลัวคนอ่านจะเซ็งกันเปล่าๆ แต่ก็ตั้งใจจะอัฟติดต่อกันมากที่สุด (แต่งดองไว้เยอะ) ตกเดือนละไม่เกิน 2 ครั้ง ครั้งละตอนสั้นๆจบในตอน ถ้าเรตติ้งไม่ดีมีคนด่าเยอะจะเลิกทำไปเอง ผมตั้งใจแต่งเรื่องนี้มากครับเพราะหวังว่าเมื่อไหร่ที่จะเอาไปวาดเป็นการ์ตูนจะได้ลำดับเนื้อเรื่องถูก

......ยังไงก็ขอฝากผลงานน้อยๆชิ้นนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจทุกๆคนด้วยนะครับ ชอบไม่ชอบยังไงติชมได้นะครับ ถ้ายังไงผมจะพยายามปรับปรุงให้ดีขึ้นครับ

บันทึกสงงครามแห่งแอนโคน่า

บทที่ 1 สวนแห่งสนธยา

(ภาพจากเรื่องราเซฟ่อนจ๊ะ ไม่เกี่ยวกับเรื่องเอาสวยไว้ก่อน)

......เริ่มต้น ณ ดวงดาวอันมืดมิด ยังมีชายคนหนึ่งอยู่ที่นั้น ชายผู้นั้นคือผู้เดินทางมาจาก จักรวาลอันไกลโพ้น เขาหวังเพียงแค่หาที่พักพิงเพียงซักแห่งจากอวกาศอันกว้างใหญ่นี้ เขาเบื่อหน่ายกับที่ๆเก่าที่เคยอยู่ เขาจึงเริ่มออกเดินทาง พบเจอผ่านดวงดาวมานับร้อยดวงพันดวง จนในที่สุดเขาก็พบกับดวงดาวที่กำลังจะก่อกำเนินขึ้นท่ามกลางความมืดมิด เขาทิ้งร่างอันใหญ่โตของเขาลง ณ ดวงดาวแห่งนี้และตัดสินใจว่าจะสร้างมันให้เป็นที่พักพิงของเขา เขาตั้งใจจะอยู่ที่บ้านนี้ไปตลอดกาล

......หลังจากเวลาผ่านพ้นไปนานนับหมื่นปี ดวงดาวที่เคยมืดมิดเริ่มมีแสงสว่างขึ้น ความพยายามที่จะสร้างแสงสว่างให้กับดวงดาวอันแสนมืดมิดนี้เป็นผลสำเร็จ เขายินดีกับผลสำเร็จนั้น ด้วยความเมื่อยล้าเขาจึงต้องการสถานที่พักผ่อน เขาจึงเนรมิตสวนแห่งสนธยาขึ้นมาแห่งหนึ่งสวนนั้นสวยงามกว่าสวนใดๆเกินที่มนุษย์จะจิตนาการได้และเต็มไปด้วยแสงสว่างสีนวลและอากาศที่อบอุ่นสบายตลอดเวลา เขาอยู่ที่นั้นอย่างมีความสุขต่อจากนั้นอีกหลายพันปี แต่แล้วความเหงาเริ่มคุกคามเขา เขาเริ่มทนไม่ได้ที่จะอยู่คนเดียว จึงได้สร้างสิ่งที่มีรูปร่างคล้ายเขาขึ้นมาสองสิ่ง เขาสร้างสิ่งนั้นตามรูปร่างของเพศหญิงในที่เก่าที่เขาเคยอยู่จากชิ้นส่วนร่างกายของเขาและตั้งชื่อให้เธอทั้งสอง คนที่เกิดก่อนชื่อ มุตาฟา เขาได้สร้างดอกบัวดำเพื่อเป็นพาหนะให้กับเธอ เป็นดอกบัวขนาดใหญ่พอกับที่ตัวเธอจะนั่งได้ ส่วนคนที่เกิดทีหลังชื่อ รามายา ส่วนของรามายาเขาได้สร้างสัตว์เลื่อนคลานตัวใหญ่ชื่อ พอลพุ๊ต ไว้เป็นพาหนะ

......พวกเขาทั้งสามอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขจนกระทั้ง รามายาเริ่มมีความรู้สึกอยากได้และครอบครองเขาไว้แต่เพียงผู้เดียว เธอจึงวางแผนที่จะกำจัดมุตาฟาไปให้พ้นทางซะ รามายาวางแผนให้มุตาฟาไปเก็บอัญมณีที่อยู่ในส่วนท้ายสุดของสวนสนธยา ซึ่งส่วนนั้นมีรอยแยกของแผ่นดินที่เกิดขึ้นจากความไม่สมบูรณ์ในการสร้างสวนนี้ โดยหลอกมุตาฟาว่าจะมีอัญมณีที่สวยงามมากอยู่ที่นั้นและตั้งใจจะเอามาเป็นของขวัญให้กับเขา มุตาฟาไม่ติดใจอะไรจึงไปที่ส่วนท้ายของสวนสนธยากับเธอ เมื่อถึงส่วนท้ายของสวนรามายาก็ทำทีเก็บอัญมณีเพื่อรอให้มุตาฟาไปใกล้รอยแยกของแผ่นดิน และเมื่อสบโอกาสเธอจึงผลักมุตาฟาเพื่อหวังให้ตกไปในรอยแยก ว่ากันว่าถ้าใครตกไปในรอยแยกนั้นจะไม่สามารถกลับขึ้นมาได้อีกเป็นครั้งที่สอง

......โชคยังดีที่มุตาฟาได้ดอกบัวดำแสงและของอัญมณีที่เก็บมาช่วยพยุงตัวไว้จึงรอดมาได้ เธอโกรธรามายามาก เรื่องราวรู้ไปถึงหูของเขา เขาจึงทำการลงโทษรามายาโดยการที่ให้เธอรู้จักความกลัว รามายาต้องทนทุกข์ทรามานกับความหวาดกลัวเป็นเวลากว่าร้อยปี เธอจึงเคลียดแค้นมุตาฟามาก ที่เป็นสาเหตุที่ทำให้เธอต้องทรามานถึงขนาดนี้ เธอจึงวางแผนที่จะฆ่ามุตาฟาอีกหลายครั้ง มุตาฟาเห็นว่าตัวเองถูกปองร้ายจึงได้มีการตอบโต้กลับไปบ้าง ด้วยอำนาจของทั้งสองคนที่เข้าปะทะกัน จึงสร้างความเสียหายให้กับสวนสนธยาเป็นอย่างมาก เขาเห็นเป็นเช่นนั้นจึงได้ออกมาห้ามทั้งสอง แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ ทั้งคู่ต่างหน้ามืดตามัวหวังแค่เพียงว่าจะต้องกำจัดอีกฝ่ายให้ได้เท่านั้น เขาทนไม่ไหวกับสภาพเช่นนี้และเศร้าเสียใจที่ได้สร้างทั้งสองขึ้นมา เขาจึงตัดสินใจที่จะออกไปจากดาวดวงนี้ แต่ก่อนที่จะออกไปเขาได้ทิ้งจิตส่วนของเขาลงไว้ที่ส่วนท้ายสุดของสวนสนธยาเพื่อคอยดูแลปกป้องสวนนี้ไม่ให้ดับสลายไป เพื่อหวังว่าวันใดวันหนึ่งเขาจะกลับมาที่สวนนี้อีกครั้ง

มุตาฟา...

รามายา...

ภาพที่เอามาเป็นภาพร่างของตัวละครทั้งสองในตอนนี้ครับ ซึ่งจะมีบทบาทสำคัญเป็นอย่างมากในเนื้อเรื่องตอนต่อไปครับ ไว้ว่างไจลงมีมาให้ดูนะครับ

เร็วๆนี้จะเอาตอนที่สองมาให้อ่านนะครับ ติชมกันได้นะครับ


สักวันจะมีความสุขเหมือนสองคนนี้ให้ได้

ลากันด้วยแคนโต้เช่นเคยครับผม

เพียงหนึ่งก้าว

สร้างโอกาส

ได้เป็นล้าน

ว่ากันว่าแม้จะสูญเสียความสุขไปกี่ครั้ง ก็จงตามมันคืนมาให้ได้

ถ้าเป็นงั้นจริงผมก็คงไม่สามรถเลิกติดตามสาวแว่นได้เช่นกัน

สุขภาพแข็งแรงนครับ